■ گله عاشق بخش عمومی

آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس

آن چنان سوختم از آتش هجران که مپرس

گله ئی کردم و از یک گله بیـــگانه شــــدی

آشنایا گــله دارم ز تو چـــندان که مـــپرس

مسند مصر ترا ای مه کنعان که مرا

ناله هائی است در این کلبه احزان که مپرس

سرونازا گرم اینگونه کشی پای از سر

منت آنگونه شوم دست به دامان که مپرس

گوهر عشق که دریا همه ساحل بنمود

آخرم داد چنان تخته به طوفان که مپرس

عقل خوش گفت چو در پوست نمیگنجیدم

که دلی بشکند آن پسته خندان که مپرس

بوسه بر لعل لبت باد حلال خط سبز

که پلی بسته به سر چشمه حیوان که مپرس

این که پرواز گـرفته است هـــمای شـــوقم

به هواداری سرویســـت خـــرامان که مـــپرس

دفتر عشق که سر خط همه شوق است وامید

آیتـــی خواندمــش از یاس به پایان که مپرس

شـــهریارا دل از این سلســــله مویان برگـــیر

که چنانچم من از این جمع پریشان که مپرس